Met een schok en veel geluid en gereutel kwam de ademhaling weer op gang. Mijn zusje kon het erg goed nadoen. Maar achteraf is het helemaal niet grappig.  Hij kreeg drie keer een hartoperatie en had daarna altijd een doosje met veel kleurige medicijnen bij zich. Madiwodovrijzazo de rest van zijn leven. Als mijn moeder weer radeloos belde over de ademstops -hij ligt te stikken!!!- stelden we haar gerust. Mam, hij snurkt al jaren, zolang je hem kent. Zo’n vaart zal het niet lopen. Hij had wel zuurstof de laatste 9 jaar van zijn leven. Zo’n slang door het hele huis, omdat de longarts ook de grote desaturaties waren opgevallen. Hij stierf in 1996. Het jaar dat de cpap opgenomen werd in het basispakket van de ziektekostenverzekering. Ik denk wel eens: hoe zou het leven van hem en mijn moeder geweest zijn, of de jeugd van mij en mijn zeven broers en zussen,  als we toen geweten hadden wat osas was.

Mijn broer snurkte
Ook mijn broer heeft het! Hij en zijn dokter dachten dat het om snurken ging. Eerst werd door de kno-arts zijn neustussenschot rechtgezet. Toen dat onvoldoende hielp, werd zijn huig ingekort en amandelen en verhemeltebogen bijgewerkt. Tegen de tijd dat hij weer kon slikken en de R goed uit kon spreken, was zijn vrouw weer naar de aparte slaapkamer vertrokken, omdat het geluid nog steeds niet te harden was. Ondertussen had hij nog steeds te weinig energie, kwam stelselmatig aan en was prikkelbaar. Maar dat verband hadden we toen nog niet gelegd.

Ik zat op de bank
Toen mijn vrouw in 1999 over snurken begon, hield ik de boot af, met mijn broer in gedachten. Er was toch weinig aan te doen. Maar gebrek aan energie, concentratievermogen en prikkelbaarheid namen steeds meer toe. Een kort lontje klinkt aardig, maar is niet handig voor een consultant. Daar jaag je klanten mee weg. Mijn huisarts dacht aan depressie of burnout en schreef Xeroxsat voor. Die ik daadwerkelijk anderhalf jaar slikte. Het hielp allemaal weinig. Ik zat een paar maanden thuis op de bank. Tot weinig in staat. Ik verkocht mijn aandelen in het door mezelf opgerichte succesvolle consultancy. Een afgang. Maar ik kon de energie niet meer opbrengen. Tot we bij toeval een TV programma over apneu zagen. Toen we het woord bij de huisarts noemde, viel alles op zijn plaats. Toen ik na de slaapregistratie mijn cpap kreeg, sliep ik voor het eerst weer tot zeven uur in de ochtend door. Dat was me in jaren niet gebeurd. Altijd woelen vanaf een uur of half vier. Daarna ben ik nog 9 jaar vicepresident geweest bij een grote financiële instelling. Zo’n baan waarbij verwacht wordt dat je 60 uur per week werkt. Dankzij de cpap had ik die energie weer.

Nog velen rijp voor de intensive care
Omdat ik inmiddels in het bestuur van de ApneuVereniging zit, weet ik dat mijn ervaringen niet uniek zijn. Bij regionale bijeenkomsten, via de mail en telefoontjes horen we steeds weer die verhalen over mensen die jarenlang met onbegrepen klachten rondlopen en steeds verder invalideren. Er zijn nog altijd huisartsen die denken dat apneu een hype is en tussen de oren zit. Een longarts vertelde als verpleegkundigen voor het eerst de desaturaties bij een osas-patiënt zien, de frequentie en diepte, dan willen ze hem meteen naar de intensive care brengen. Een osas-patiënt is gewend aan desaturaties tot wel 65%. Dat kan ongemerkt gaan. De gevolgen zijn niet direct, maar manifesteren zich in een stevige co-morbiditeit. Patiënten die niet tijdig de juiste diagnose krijgen, ondervinden onherstelbare schade en komen niet meer van de bank af. 

10 jaar lang was Claude elke dag moe. Elke ochtend werd hij wakker met een droge mond, verstopte sinussen en lage rugpijn. 's Nachts snurkte hij luid en ging hij vaak naar het toilet. De vrouw van Claude begon zich zorgen te maken over de rusteloze nachten van haar man.

Claude besloot voor een consult naar het ziekenhuis in Lille te gaan. Na dit consult stelde zijn slaapspecialist hem voor om thuis zijn ademhaling tijdens de slaap te controleren met een draagbare polygraaf.

Uit de test bleek dat Claude inderdaad obstructieve slaapapneu had. Als behandeling van deze aandoening werd Claude de meest gebruikte therapie voor obstructieve slaapapneu voorgeschreven: een apparaat voor continue positieve luchtwegdruk (CPAP).

Wanneer Claude de CPAP gebruikt, slaapt hij de hele nacht door. “Mijn rugpijn van het draaien en woelen is afgenomen en ik hoef niet meer vier keer per nacht uit bed om naar het toilet te gaan." Daarnaast heeft Claude een 'grenzeloze' energie gekregen en geniet hij weer van de dingen die hij altijd graag deed, zoals tuinieren.